Jasiek Kowalczyk - dookoła świata

Aktualności

06.05.2010 | Liczba 20 000 to dystans ...

Liczba 20 000 to dystans w milach morskich, czyli około 37 000 kilometrów, które francusko-polski żeglarz Jean-Jacques KOWALCZYK pokonał w ciągu niecałych dwu lat.

Liczba 20 000 to dystans w milach morskich, czyli około 37 000 kilometrów, które francusko-polski żeglarz Jean-Jacques KOWALCZYK pokonał w ciągu niecałych dwu lat. To świadczy o jego pasji do żeglarstwa, która pochłonęła mu więcej czasu niż zdobywanie szczytów górskich. Jego najdłuższy samotny pobyt na wodzie to 25 dni żeglugi z Tahiti do Nowej Zelandii.

Podróże. Jean-Jacques Kowalczyk zdobywa Numeę /stolica Nowej Kaledonii – przyp. tłumacza/.

Szczytami gór i wodą

Jean-Jacques Kowalczyk to awanturnik przekraczający wszelkie normy. Gdy miał zaledwie cztery lata, razem z ojcem zdobył szczyt Mont Blanc, wyczyn który wpisał go po raz pierwszy do księgi rekordów. Dziś ma 24 lata i realizuje marzenia które rozpoczął na dachu Europy: dookoła świata pod żaglami.

Jean-Jacques Kowalczyk to już znana osoba w Polsce. Natomiast do Numea dotarł w miniomym tygodniu jako nieznany nikomu podróżnik, po pokonaniu połowy kuli ziemskiej czyli 20 000 mil w niespełna dwa lata. Kucharz z zawodu a szkutnik z zamiłowania, który odbudował swój jacht WINGER znaleziony na suchym lądzie. To jachtowy Harley o długości 12 metrów, mahoniowy. Wtedy bez masztu i takielunku, wyposażenie kabiny w opłakanym stanie, a klepki kadłuba rozeschnięte z centrymetrowymi szparami. Każdy machnąłby na ten jacht ręką. Ale nie on.

„To była miłość od pierwszego wejrzenia, tłumaczy młody 24-letni awanturnik. Przy pomocy kolegów rozpocząłem remont jachtu a wręcz odbudowę dużej części kadłuba. Postanowiłem zalepić prowizorycznie szpary w kadłubie szpachlą, opuścić kadłub do wody i po napęcznieniu drewna, usunąć wyciśniętą ze szpar szpachlę. Jako szpachli użyłem mieszanki kredy z minią, która to stara receptura szkutników teraz jest zastąpiona sztucznymi tworzywami. Wyszukałem też w starych książkach techniki budowy i naprawy drewnianych żaglowców. Poznałem też tajniki stolarstwa. Trzeba było przez siedem dni i nocy wypompowywać wodę z kadłuba zanim klepki wystarczająco napęczniały. A później szybko ponowne wyciągnięcie jachtu na ląd, usuwanie wyciśniętej szpachli i malowanie kadłuba. I od tamtej pory nie mam żadnych problemów, poza tym że dwie klepki zostały podziurawione przez korniki morskie w Nowej Zelandii. Bez problemu, sam wymieniłem uszkodzone fragmenty.”

Jean-Jacques jest wyraźnie zadowolony ze swojego jachtu: „Jest super. Atakuje każdą wodę. Pierwszy egzamin to był sztorm na Morzu Śródziemnym z potwornymi szkwałami mistrala. Drugi to cyklon pomiędzy Tahiti a Nową Zelandią, jakieś 200 mil przed końcem etapu. Walczyłem z falami przez 48 godzin. Jacht walczył razem ze mną i bezpiecznie dotarliśmy do Whangarei. Pomimo że jacht ma długi kil /balast podwodny – przyp. tłumacza/ ostro chodzi na wiatr. Nawet 30 stopni na wiatr co jest dobrym wynikiem. Co prawda ma tendencje do kołysania na boki. Ale jest szybki. Z Whangarei na Nowej Zelandii do Numea na Nowej Kaledonii żeglowałem tylko 7 dni.”

Wypłynął z Port Camargue we Francji w lipcu 2008 roku. Młody żeglarz wybrał trasę przez Maroko, Wyspy Kanaryjskie, Wyspy Zielonego Przylądka, Martynikę, Kolumbię, Panamę, Galapagos, Polinezję, Nową Zelandię i teraz Nową Kaledonię. Jean-Jacques Kowalczyk zamierza przeczekać w Numea tutejszą zimę i popłynąć dalej przed okresem cyklonów.

W drugim etapie swojej podróży dookoła świata, nie przewiduje zatrzymania się w Australii, „gdzie wpłynięcie do jakiegokolwiek portu wymaga poważnych zabiegów administracyjnych”, i zaliczy bezpośrednio cieśninę Torresa. Następnie wzdłuż połudnowej Indonezji, przez Wyspy Kokosowe /te są jednak pod administracją Australii/, na krótko zatrzyma się na Mauritius i na Reunion. Chce szybko dopłynąć do Durbanu w Afryce Południowej, opłynąć Przylądek Dobrej Nadziei i zatrzymać się na krótko w Capetown. Później Wyspa Świętej Heleny, Wyspa Wniebowstąpienia, Brazylia, Gujana Francuska i Antyle.

„Jak tylko będzie to możliwe, popłynę jeszcze bardziej na północ aż do Nowego Jorku a dopiero stamtąd do Francji. To będzie zależało od tego czy będę miał jeszcze oszczędności i czy będzie sprzyjająca pogoda, informuje żeglarz. W każdym bądź razie myślę że w maju za rok dotrę do Francji i do Portu Camargue gdzie czekają na mnie wszyscy moi przyjaciele.”

Herve Girard

Na dachu Europy w wieku 4 lat.

Jean-Jacques jest z pochodzenia Polakiem. Ma podwójne obywatelstwo francusko-polskie i mówi bezbłędnie w obu językach. Jego ojciec, Andre /Andrzej po polsku/ jest przyjacielem Lecha Wałęsy razem z którym walczyli z komunizmem do czasu kiedy został wydalony do Francji. Zmuszony do zamieszkania w Paryżu, ojciec ponownie dał się we znaki zawieszając flagę Solidarności na szczycie Mont Blanc.

Już później, postanowił wnieść na ten sam szczyt, w plecaku, swojego syna /w wieku 2 lat/ z myślą że będzie to pierwsze dziecko na szczycie. Było jednak wokół tego tak dużo rozgłosu prasowego, że w ostatnim schronisku przed szczytem zostali aresztowani przez żandarmerię górską która dotarła tam helikopterem. Jako powód aresztowania podano narażanie dziecka na niebezpieczeństwo. Nie uznano tego jednak za recydywę dwa lata później. Ojciec z synem tym razem weszli na szczyt z zachowaniem jednak dyskrecji. Dziecko prawie całą drogę szło samodzielnie. O tej wyprawie doniosły wielkimi literami strony tytułowe francuskiej prasy co wprawiło w zakłopotanie autorytety. Jean-Jacques od tamtej chwili figuruje w księdze rekordów. Teraz płynie na poziomie zerowym morza i marzy o wejściu na Mont Everest.

Jego ekspedycje są wspomagane przez Polaków, którzy sponsorują go. Teraz oczekuje na nowy spinaker w barwach narodowych swojego ojczystego kraju. Opiekuje się nim miasto Puławy gdzie urodził się jego ojciec. Jego wyczyny są odnotowywane w prasie i na internetowej stronie w języku polskim www.jasiekkowalczyk.pl Ma też stronę w języku francuskim na Facebook pod swoim nazwiskiem, dostępną dla całego świata.

Za „Les Nouvelles Caledoniennes” 30.04.2010 www.lnc.nc

Tłumaczenie : Andrzej Kowalczyk

Par monts et par eaux

Jean-Jacques Kowalczyk est un aventurier hors normes. Alors qu’il avait tout juste 4 ans, son père l’a conduit au sommet du mont Blanc, une performance qui lui a valu d’être inscrit dans le livre des records. Aujourd’hui âgé de 24 ans, il accède au rêve de celui qui lui a fait toucher le toit de l’Europe : le tour du monde en voilier.

Jean-Jacques Kowalczyk a une renommée importante en Pologne. A Nouméa, en revanche, il est arrivé incognito la semaine dernière en escale, après un demi-tour du globe, soit 20 000 milles en un peu moins de deux ans de voyage. Cuisinier de métier puis devenu charpentier de marine, il a acquis son voilier, Winger, alors qu’il était posé à sec sur un terrain. Le fier plan Harley de 12 mètres, en acajou, n’avait plus de mât, ni aucun accastillage. Les aménagements intérieurs étaient dégradés et les bordés en bois, qui avaient séché, étaient disjoints. N’importe qui aurait passé son chemin. Pas lui.
« J’ai eu le coup de foudre en le voyant, explique le jeune aventurier de 24 ans. Aidé de quelques copains, j’ai dû le réparer et le refaire en grande partie. J’ai dû mastiquer les joints avant de le remettre à l’eau, laisser le bois gonfler et expulser le mastic en excès. Le mélange de mastic et de minium, que l’on remplace aujourd’hui par un produit autorisé, est une recette de charpentier de marine. J’ai ainsi appris le travail du bois. Il a fallu sept jours pour que le bois reprenne sa place et que l’on arrête les pompes, l’étanchéité étant devenue définitive. Je l‘ai ensuite peint et, depuis, je n’ai eu qu’un problème, deux planches du bordé ont été attaquées par des vers marins en Nouvelle-Zélande. J’ai dû les remplacer ».
Jean-Jacques se dit content de son bateau : « Il est super. J’ai pris de grosses mers. La première était une tempête en Méditerranée pendant un coup de mistral, l’autre une dépression entre Tahiti et la Nouvelle-Zélande, à 200 milles de l’arrivée. J’ai dû mettre à la cape pendant 48 heures. Le bateau a capeyé sans problème et je suis finalement arrivé sans encombre à Whangarei. Malgré sa quille longue, Winger fait un très bon près. Il marche à 30 degrés du vent apparent et je peux progresser la barre amarrée. Au portant il a, en revanche, tendance à se dandiner. Mais il est rapide. J’ai mis sept jours entre Whangarei et Nouméa. »

« Si c’est possible, je remonterai jusqu’à New York pour retraverser vers la France. Ça dépendra de mes moyens. »

Parti de Port-Camargue en juillet 2008, le jeune navigateur a tracé par le Maroc, les Canaries, le Cap-Vert, la Martinique, la Colombie, Panama, les Galapagos, la Polynésie, la Nouvelle-Zélande et enfin la Nouvelle-Calédonie. Jean-Jacques Kowalczyk compte rester à Nouméa pendant la saison hivernale et repartir avant la saison des cyclones.
Pour la deuxième partie de son tour du monde, il prévoit de ne pas s’arrêter en Australie, « où les escales sont devenues un casse-tête administratif », et compte franchir directement le détroit de Torrès, longer l’Indonésie, faire un stop aux Cocos Keeling (pourtant australiennes), puis un court séjour à Maurice et à La Réunion. Il souhaite ensuite arriver le plus vite possible à Durban (Afrique du Sud), franchir le cap de Bonne-Espérance et faire un stop à Capetown. Après, ce sera Sainte-Hélène, Asuncion, le Brésil, la Guyane française et les Antilles.
« Si c’est possible, je remonterai jusqu’à New York pour retraverser vers la France. Ça dépendra de mes moyens et de la météo du moment, poursuit le marin. De toute façon, j’attendrai mai pour retourner vers la France et Port-Camarque où j’ai tous mes amis. »

Hervé Girard

Sur le toit de l’Europe à 4 ans

La première tentative d’ascension du mont Blanc s’était terminée dans la rubrique des faits divers.

Jean-Jacques Kowalczyk est d’origine polonaise. Il a la double nationalité franco-polonaise et parle couramment les deux langues. Son père, André (Amdrzej en polonais), est un ami de Lech Walesa avec qui il a milité contre les communistes jusqu’au moment où il a été expulsé en France. A peine débarqué à Paris, le père s’était fait remarquer en allant poser des banderoles Solidarnosc au sommet du mont Blanc.
Dans un deuxième temps, il avait embarqué dans son sac à dos son fils Jean-Jacques (âgé alors de 2 ans) dans l’intention d’en faire le premier enfant arrivé au sommet. Ayant trop fait de publicité, il avait été arrêté au dernier refuge avant le sommet par les gendarmes arrivés en hélicoptère. Il avait alors été poursuivi pour mise en danger de son fils. Cela ne l’a pas empêché de récidiver deux ans plus tard. Le père et l’enfant avaient cette fois atteint le sommet en toute discrétion. L‘enfant avait marché tout au long du parcours. Cet exploit avait alors fait les gros titres de la presse et mis en émoi les autorités. Jean-Jacques figure depuis dans le livre des records. Et s’il navigue aujourd’hui au niveau zéro de la mer, un de ses rêves est de faire l’ascension de l’Everest.
Ses exploits sont suivis par la collectivité polonaise qui l’aide en le sponsorisant. Il attend notamment un nouveau spinnaker aux couleurs de son pays d’origine. Il est parrainé par la ville de Pulawy où son père est né. Son aventure est très médiatisée dans les journaux et sur le site polonais www.jasiekkowalczyk.pl. Il a aussi une page ouverte en français sur Facebook à son nom, accessible à tout le monde.

Jean-Jacques Kowalczyk sur son bateau au mouillage en baie de l’Orphelinat, à côté du pavillon de courtoisie polonais alors que Winger bat pavillon français.

A la une